
Wengi wis nyenyet. Tapi tumrape Sirin, pegaweyane serpis barang elektronik, wengi sing wis lingsir sepi ora marakena dadi ngantuke. Wengi sing kaya kiye swasanane, tumrape Sirin malah sengsaya gampang gole metani komponen endi sing dadi sebab musababe tipi neng sandhinge mengkone bisa dadi urip maning .
Sedhela-sedhela ceg solder ditempelena aring sikile komponen neng tangan tengen, sing tangan sijine sedhotan timah nyedhot timah sing sing wis lumer. Tangane wis kaya duwe mata, nyandhak kabel meteran ngukur apa komponen esih apik apa wis mojed.
Kopi gaweyane bojone agi sore mau wis mandan sat. Senajana kaya kuwe, kaya wong ngelak gelas isi kopi disruput sekayange. Rasane wis adhem. Sekang njero senthong, bojone angop mbari ngomong kaya wong nglindur
“Kang, leren disit ……. Ngesuk mbokan esih ana dina?!”
Sirin menyat sedela, terus mlaku nyedheki aring senthong. Bojone sing tesih turu ora obah, kemulan njingkrung. Weruh bojone esih kepenak gole turu, Sirin duga-duga, kayane bojone gole ngomong mau, mung sebab tangane grayah grayah, tapi awake bojone ora kecandhak. Mulane senajan esih setengah turu, dheweke sapa aruh karo bojone.
“Ti . . . ? “ Sirin ngundang alon-alon aring bojone. Tapi sing deundang kayane wis balik maning maring alam impene. Sirin muter pundhake, mlangkah maning aring meja kerjane. Karo mripate ndeleng jam, wektu wis nuduhena jam rolas lewih rongpuluh. Neng sandhing jam cemanthel kalender, seklebatan Sirin nggatekena isi tanggalan. Sedela mripate nyamber angka sing campur karo hurup tanggalan, kecetha siki wis dina Jemuah. Hurup cilik neng ngisore angka, ketulis Kliwon. Jemuwah Kliwon. Continue reading →